فانوسک***

در سالهای مرگ مردی

همپای شب پاره گان انگشت شمار شهر ...

دور از سپاه نامردمان پست

رو در مطلع خورشید می روم.

شاید در آنجا کسی دلخسته تر ز من

تنهاییش را به قسمت قلبم رقم زدست.

تار است سرزمین هجرت به روشنی

مهتاب هم غیبتش را موجه نموده است

استاد آسمان سختگیر نیست پس چرا

ابری سیاه هم آخـــر بهانه است؟

ای کاش راه قاصدی به سمتم بیاورد :

فانوسکی منتظر دستت نشسته است !