سفر***

سفری در راه است
سفری بی پایان... به هزاران فرسنگ
دورتر از اینجا
شب سفر خواهم کرد
دور از همهمه ی آدمها.
همگان در خوابند... لذت دیدن ماه...
در خور هر کس نیست.
میروم من امشب
به دیاری شفاف
رنگ بی رنگی آن شادتر از رنگ هواست..
جنس آن جنس خداست.
سینه ام کم جا نیست
قلبم آرام دعا میخواند
غزل حافظ را.. انفجار دل مولانا را
شعرهایی تازه.. که در آن بعض گلومی شکند
رکن شعر سهراب... گم شدن در نیما...
شور شعر پروین...
رودکی با... دو چشم بینا.
سفره ی نازترین کلمات
تا افقها جاریست
دو سه خط شعر مرا می شکفد
نغز بازی لغات...
لذت خلسه ی پر عمق من است.
و من آرام دعا می خوانم
و تو در خوابی باز
و خلوص شعرم... به نهادت نرسید
کودکی پیرم من
سرخوش از بوی هوایی تازه
پیرتر از دیروز
پیرتر از دیشب.